hep en sevdiklerimden getirirdin yanında bir demet;papatyalar...

ön koltuğun üstüne dağıtırdın özenle kapıyı açınca her defasında ufaktan çığlıklar atardım sevinçle. nasıl da kolayca mutlu olacağımı bilir beni mutlu ederdin.senden gelecek bir zara ben tav olurdum,mutlu olurdum biliyordun..

  artık papatyaları yasakladım kendime

sen vardın ya bir zamanlar mutluluk o zamandaydı şimdi dilsiz kaldım.sensiz yaşadığım her anı hücre hapsi sayıyorum. aydınlığa çıkışın şafağını saymaktayım.kalbim yarım, sol yanım eksik canım gidiyor bedenim burdayken, sen gidiyorsun...

   ihanetin yüreğimi acıtırken gelenlere kıymet vermek imkansız sen olmadan senin olmadığın her şey imkansız

yazıyorum yazdıkça sanki içimde olması gereken nefreti döküyorum... nefretler büyütmeliyim içimde gidişinin yıldönümlerinde,ben sevgi besliyorum

    dönüşsüz yolların ucunda yıllar bana vız gelir,dönüşünü yemin bildim yeminler ettim,döneceksin biliyorum...